Quby: mijn vierde geleidehond!

Dit stukje werd geschreven door Yvette. Yvette is als sinds 1998 één van onze geleidehondgebruikers. Nadat haar laatste geleidehond in 2017 overleed, heeft ze enkele jaren op een geleidehond moeten wachten. Sinds 2023 is echter Quby bij haar aan de slag gegaan. Lees hier haar verhaal.

Van 1998 tot 2017 waren er Honey, Waran (spijtig genoeg maar even) en Yorick; en toen enkele jaren geen geleidehond. Maar op 24 juli kwam Quby bij ons wonen: een grote, witte Golden Retriever. Hij is enthousiast, slim, blij, sterk, speels en lief! Echter een hele andere hond in vergelijking met mijn 3 voorgaande hondjes. Waren Honey, Waran en Yorick ’s morgens meteen springlevend, dan verkiest Quby rustig wakker te worden; mij begroeten volgt later wel. Stonden mijn vorige honden rond te springen en moesten zij regelmatig tot kalmte worden aangemaand als de eetbak in zicht kwam, dan wacht Quby heel rustig tot de bak met eten netjes op de grond staat.

Quby is ook mijn eerste hond die zich af en toe laat horen. Mijn vorige honden blaften nooit. Dat was even wennen. En vertrekken met hem vraagt meestal het doorlopen van zijn enige echte Quby-ritueel: hem +-2 keer roepen, als hij dan kijkt en ziet dat wij op stap gaan, gooit hij zich op zijn rug, pootjes omhoog en rollebollen en grollen. Pas daarna kan ik zijn harnas aandoen en gaan wij er gezwind van door. Gedurende 9 dagen opleiding door Kathleen en vele dagen zelfstandig wandelen met hem leerde ik mijn beestje kennen: een goeie stapper die heel goed werkt met een geheugen als dat van een olifant en die sommige honden niet zo leuk schijnt te vinden. Maar daar werken wij samen aan. Niemand is volmaakt, ook blindengeleidehonden niet, toch? 

Door hem kan ik opnieuw makkelijk zelfstandig op pad en dat is goud waard! Een welgemeend dankjewel aan Olivier (pleeggezin), An (Bordergezin) en alle medewerkers van het BCG die Quby gemaakt hebben tot wie hij nu is. Nu ik dit schrijf is hij 3 maanden bij ons en zowel mijn partner als ik zouden hem echt niet meer willen missen.

Yvette