Geluk zit in een klein hondje

'De dag dat "mijn" hondje in training gaat, voel ik me triest en trots tegelijk'

Met een heel groot hart voor honden én hun baasjes voedt Ruth Wielockx blindengeleidehonden op.

In 2017 kwam ik voor het eerst in contact met het BCG. Ik heb altijd veel van honden gehouden en pleeggezin worden van een geleidehond sprak me enorm aan. Een jonge hond brengt werk met zich mee, maar ook veel plezier! Het is belangrijk om de richtlijnen van de begeleiders van het centrum op te volgen. Zij weten waarom ze bepaalde dingen vragen om juist wel of juist niet te doen. Dit leer je ook tijdens de puppydagen: samen met de andere pleeggezinnen en hun pups oefenen we dan bepaalde zaken of bezoeken we plaatsen en dat is heel gezellig. Ook al wil je het super goed doen, het is geen wedstrijd.

“Hoe kún je een hondje dat al een jaar in je leven is afgeven? Waarom doe je jezelf dat telkens weer aan? Dat vragen mensen mij vaak, terwijl ik daar zelf anders tegenaan kijk. Als pleeggezin voor geleidehonden krijg je een pupje van 8 weken om het op een aangename manier de wereld te laten verkennen. Ik vind het een voorrecht om dat te mogen doen en voel niets dan liefde voor zo’n kleine ontdekkingsreiziger. Op de leeftijd van 15 maanden verhuist het hondje dan naar het opleidingscentrum voor een gespecialiseerde training van 6 tot 8 maanden. In al die tijd mag ik het niet zien. De dag dat ‘mijn’ hondje in training gaat voel ik me daarom triest en trots tegelijk.

Bij het afscheid in het opleidingscentrum vertrek ik pas als het fijn aan het spelen is met de andere honden. Om dan op de terugweg mijn tranen de vrije loop te laten, en nog diezelfde avond naar het centrum te bellen. Of alles goed gaat, wil ik dan weten. Waarna ik me een goed glas wijn inschenk en de volgende ochtend mijn huis bezeten begin te poetsen (lacht). Want natúúrlijk moet ik dan een leegte vullen en voel ik een intens gemis. Dat is nu eenmaal de keerzijde van al het plezier dat we samen beleefden. En dat plezier blijft me veel langer bij dan mijn kortstondige verdriet.

Wanneer ‘mijn’ hond uiteindelijk gematched is met zijn blinde of slechtziende baasje mag ik hen bovendien samen als team ontmoeten. Dat is telkens weer hartverwarmend, want dan zie en voel ik wat de hond die ik mocht opvoeden voor zijn baasje betekent. Zijn geleidehond is een maatje dat hij altijd bij zich heeft én hem toelaat om zich veel vrijer te bewegen. Daar wil ik héél graag aan bijdragen, want vrijheid is voor ons allemaal toch het hoogste goed, niet?”

Boekentip: Mijn ogen zijn jouw ogen. Dagboek van een geleidehond. Ruth Wielockx en Julius Schellens, Clavis Uitgeverij, 2019.

Meer info: geleidehond.be; puppyzoektpleeggezin.be

Bron: Knack Weekend N13, 30 maart 2022.