Een blijvende nalatenschap: hoe tante Marie het Belgisch Centrum voor Geleidehonden in haar hart sloot

Na het overlijden van tante Marie ontdekte de familie dat ze een groot deel van haar nalatenschap had geschonken aan het Belgisch Centrum voor Geleidehonden (BCG). Als leerkracht en hondenvriend koos Marie bewust voor een doel dat haar maatschappelijke betrokkenheid en liefde voor dieren samenbracht.

In dit interview vertelt haar nicht Heidi hoe deze beslissing hen als familie geraakt heeft en hoe Marie’s nalatenschap voortleeft in de warme band met het BCG.

Kun je ons iets vertellen over je tante?

“Mijn tante was een leerkracht Engels. Ze had zelf geen kinderen, maar was ontzettend betrokken met haar leerlingen. Ze was erg sociaal voelend en stond voor iedereen altijd klaar. Daarnaast was ze een grote hondenvriend en had ze haar hele leven honden. Op het einde van haar leven had ze zelfs twee honden.”

Wist je dat ze van plan was een deel van haar nalatenschap aan het BCG te schenken, of kwam dit als een verrassing voor jou en de familie?

“Dat kwam als een verrassing, we hadden wel een idee dat ze een goed doel zou begunstigen, maar niet dat het BCG zou zijn. Achteraf hoorde ik van een vriendin van haar dat ze voor het BCG had gekozen nadat ze een reportage had gezien op televisie. Ze wilde iets bijdragen aan de maatschappij en tegelijkertijd haar liefde voor honden een plek geven. Het Belgisch Centrum voor Geleidehonden bood haar die mogelijkheid om beide te verenigen. Ze had alles geregeld bij de notaris, zonder dat iemand iets wist.”

Je bent na haar overlijden betrokken geraakt bij het Belgisch Centrum voor Geleidehonden. Kun je vertellen hoe dit gelopen is?

“Aangezien wij beiden begunstigd waren, kwam ik na het overlijden van mijn tante in contact met het Belgisch Centrum voor Geleidehonden tijdens de juridische afhandeling van haar testament. Eerlijk gezegd, dat is natuurlijk wel een lastig proces zo kort na het overlijden van een dierbare. Het BCG toonde veel begrip en gaf mij de ruimte om over haar persoonlijke bezittingen te beschikken. Zo kon ik persoonlijke zaken zoals foto’s verdelen onder vrienden en familie. Dat was emotioneel, maar achteraf wel fijn om te kunnen doen.”

Je ging ook op bezoek bij het BCG?

“Tot 3 keer toe zelfs! Eén keer alleen, één keer samen met mijn moeder, een ander tante en mijn broer en zijn gezin. Later gingen we met een hele groep vrienden en familie van mijn tante. We werden zo warm onthaald, het was erg bijzonder, want het voelde alsof onze tante in de organisatie verder leefde in alles wat haar typeerde: haar sociale betrokkenheid en haar liefde voor dieren. Bij het laatste bezoek was zelfs een geleidehondgebruiker aanwezig. Zijn verhaal maakte een diepe indruk op ons allemaal. Dankzij dit mooie moment bij het BCG zijn de vrienden van mijn tante en mijn familie monixbet elkaar 2-jaarlijks blijven zien. Het zijn mooie momenten waarop we mijn tante herdenken.”

“Ze zou heel trots zijn om te zien hoe haar nalatenschap verder leeft in het werk van het BCG, en hoe wij als familie ook betrokken zijn geraakt.” Heidi

Heeft de ervaring met je tante haar nalatenschap je eigen kijk op testamenten en goede doelen veranderd?

“Absoluut. Ik heb gezien hoe waardevol het kan zijn om je nalatenschap op deze manier te benutten. Het maakt echt een verschil, zowel voor de organisatie als voor de familie. Het gaf ons een gevoel van voldoening en verbinding, en ik denk dat veel mensen dit als een mooie manier zouden kunnen zien om een blijvende impact te hebben.”

“Ik zou zeggen, als je geen kinderen hebt, zoals mijn tante, en je wilt iets nalaten dat impact heeft, dan is het opnemen van een goed doel een prachtige manier om je geld een zinvolle bestemming te geven. Voor mensen die twijfelen, kan het BCG een mooie keuze zijn, omdat het sociaal engagement en liefde voor dieren combineert.”

Hoe denk je dat je tante zich zou voelen als ze zou zien wat haar nalatenschap voor impact heeft gehad op het BCG en de mensen die ze helpen?

“Ze zou zich fantastisch voelen. Ik denk dat ze het geweldig zou vinden om te zien dat haar inspanningen nu een verschil maken. Ze zou heel trots zijn om te zien hoe haar nalatenschap verder leeft in het werk van het BCG, en hoe wij als familie ook betrokken zijn geraakt. Het kan een manier zijn om de dingen die voor jou belangrijk zijn, te laten voortleven.”