Artikel: Gazet van Antwerpen/Kempen, Za. 02 Mar. 2019, Pagina 21 - Ronny van den Ackerveken - Foto's: Mia Uydens 

“Ik mag me niet te hard aan een hond hechten”

 

natasjanatasja1

Natasja De Ridder (41) uit Rijkevorsel doet uitzonderlijk vrijwilligerswerk: ze bereidt blindengeleidehonden voor op hun opleiding. Momenteel is dat golden retriever Runa, haar tweede hond-in-training.

Natasja De Ridder is een hondenliefhebster. Een oproep van het Belgisch Centrum voor Geleidehonden (BCG) om pleeggezinnen te vinden, wekte haar interesse. “Ik werd uitgenodigd om een informatiesessie bij te wonen. Daarna volgde een huisbezoek en in juli 2017 kwam Ximbad, een labrador van vijf maanden oud, bij mij in huis.”

“Mijn takenpakket bestaat onder meer uit het zindelijk maken, de basiscommando’s aanleren en het dier leren gehoorzamen. Hij mag niet op de zetel of het bed springen. Daarnaast moet de hond gewend geraken aan de meest uiteenlopende situaties. Ik neem hem mee naar de markt, winkels en als ik op restaurant ga. Ook met het station en theater moeten ze vertrouwd worden. Zo leren ze omgaan met allerlei prikkels. Je mag de hond niet langer dan drie uur alleen laten. Het zijn allemaal dingen waar je op moet letten, die je niet hebt met een gezelschapshond”, vertelt Natasja.

Contact

Ximbad ging na elf maanden in Rijkevorsel terug naar het BCG voor zijn geleidewerktraining. “Het was moeilijk om mijn eerste hond af te staan. Je mag je er niet te hard aan hechten. Als de opleiding in het centrum is afgerond, wordt een ‘match’ gezocht met een blinde of slechtziende persoon. Hij of zij kan in overleg met het pleeggezin beslissen om contact te blijven houden. An De Beuf uit Kortrijk is het nieuwe baasje van Ximbad en we houden contact. Het geeft me voldoening dat ze dankzij de blindengeleidehond opnieuw overal naartoe kan. Ze stuurt me regelmatig foto’s door van haar met Ximbad. Binnenkort komt Ximbad enkele dagen hier logeren omdat An geselecteerd is voor de Special Olympics.”

“Er staan ongeveer 35 mensen op de wachtlijst voor een blindengeleidehond en de wachttijd bedraagt drie tot vier jaar”, legt Natasja uit. “Nieuwe pleeggezinnen zijn meer dan welkom. We doen het vrijwillig, maar een puppypakket en het eten wordt ter beschikking gesteld en dierenartskosten worden betaald door het BCG”, legt Natasja uit.

Vuurwerk

Intussen is Natasja met Runa haar tweede hond aan het opvoeden. “Bij Ximbad was het allemaal nog nieuw. Nu kan ik die ervaring gebruiken voor mijn volgende honden. Je weet wat je mag verwachten. Bij Ximbad heb ik vorig jaar in de aanloop naar carnaval en halfvasten carnavalsmuziek afgespeeld op mijn laptop. Dat doe ik dit jaar bij Runa ook. In de eindejaarsperiode laat ik vuurwerkgeluiden horen, zodat ze op oudejaarsavond niet schrikken. Ik heb de tv vaak opstaan. Zo kan Runa aan verschillende geluiden en programma’s wennen. Het is belangrijk dat het dier gemotiveerd blijft om zijn functie als geleidehond te vervullen. Als de hond om medische redenen of gedragsmatig niet goed bevonden wordt, dan kan het gebeuren dat de opleiding wordt stopgezet. Labradors en golden retrievers zijn de meest gebruikte rassen voor blindengeleidehonden”, zegt Natasja.

 


Artikel: Mail van de maand - Woef magazine - Februari 2019

 

Woef februari 2019 Woezel

 

Tekstversie artikel: Woef magazine - Woezel 

WOEZEL VOLGDE EEN OPLEIDING TOT GELEIDEHOND EN TOEN GEBEURDE ER IETS ONVERWACHTS….

 

Beste Woef-redactie,

Ik zou jullie graag het verhaal van Woezel willen vertellen. Woezel is een labradorteefje van 2 jaar en 4 maanden. Ze werd als puppy aangekocht door het Belgisch Centrum voor Geleidehonden (BCG) en kwam na 8 weken terecht bij haar pleeggezin.

Lut en André gaven Woezel een veilige en liefdevolle plek in hun gezin. Een jaar lang hebben zij er alles aan gedaan om van Woezel een evenwichtige en sociale hond te maken. En dat is hen zeker gelukt!

Als Lut en André er eens even tussenuit gingen, kwam Woezel naar ons. Mijn man en ik zijn tevens vrijwilligers voor het BCG en geregeld krijgen we de vraag om vakantie-opvang te voorzien voor één van de geleidehonden in opleiding.

Zo kwam Woezel voor het eerst bij ons terecht in augustus 2017. In die drie weken dat ze bij ons was, leerden we Woezel echt kennen. Een rustige, vriendelijke en gehoorzame hond. Een zaligheid om in huis te hebben. We namen haar zoveel mogelijk mee, naar de meest uiteenlopende plekken. Een bezoekje aan een warenhuis, een restaurant of een winkel,… overal werd ze toegelaten. Het voordeel van een geleidehond (in opleiding)!

Woezel keerde nog verschillende keren terug naar ons en we kregen dan ook de vraag van het BCG of we niet het “boardergezin” van haar wilden worden. Een boardergezin? Wat is dat? Ik leg het even uit…Na een jaar in een pleeggezin te hebben verbleven, komen de honden binnen op het centrum voor hun training. Als de instructeurs opmerken dat een hond zich niet zo makkelijk kan aanpassen aan het verblijf in het centrum, zoeken ze gezinnen in de buurt die de hond willen/kunnen opvangen.

De hond gaat ’s morgens naar het BCG en ’s avonds terug naar het boardergezin. En dit gedurende de ganse training. Gemiddeld zo’n 5 à 6 maanden.

Wij moesten niet lang nadenken toen ons deze vraag gesteld werd. Wij kenden Woezel ondertussen al en zij kende ons. Ook voor Lut en André was het een geruststelling dat ze bij ons terecht kon in een vertrouwde omgeving. Zij moesten helaas afscheid van haar nemen. Een emotioneel moment voor hen. Je hecht je namelijk heel snel aan deze honden en dan zie je hen natuurlijk niet graag vertrekken, ook al weet je dat dit ooit moet gebeuren als je je opgeeft als pleeggezin.

We spraken af dat we Lut en André regelmatig een update bezorgden over de training van Woezel.
Woezel startte haar training in november 2017. Ze had alle capaciteiten om een geweldige geleidehond te worden. Leergierig, fit en met een sterke will to please. Ook haar trainers waren ervan overtuigd dat Woezel het uitstekend zou doen. Maar enkele weken later begon Woezel mank te lopen. Een controle bij de dierenarts wees uit dat er in haar rechterelleboog een botfragment was losgekomen. Een operatie was onvermijdelijk, want dat losse fragment moest eruit. Begin dit jaar werd ze in Antwerpen geopereerd en begon haar lange revalidatie. Het was onzeker of Woezel haar opleiding nog kon verderzetten. Na haar operatie kreeg ze ook nog enkele inspuitingen in haar ellebooggewricht. De dierenartsen zagen op haar scan dat Woezel last had van artrose in de aangetaste elleboog. Dat was geen goed nieuws. Na overleg met de dierenartsen werd er dan ook beslist om Woezel uit het programma te halen.

Ze zou nooit een blindengeleidehond worden. Van een domper gesproken! Dit nieuws was een teleurstelling voor velen. Het BCG kon een geleidehond minder afgeven, een slechtziende of blinde moet nog langer wachten op zijn of haar maatje en een slecht gevoel voor Lut en André als pleeggezin. Want zij hadden zich tenslotte een jaar lang ingezet voor Woezel.

Wanneer een hond wordt afgekeurd, om welke reden dan ook, gaat men op zoek naar een

forever home. Om Woezel een nieuwe verhuis te sparen en om andere persoonlijke redenen, vroegen Lut en André of wij het zagen zitten om Woezel voor altijd in huis te nemen.

Mijn man en ik hebben er niet over moeten nadenken. We waren al zo gehecht geraakt aan Woezel en haar aanwezigheid. Goed wetende dat we eigenlijk een “zieke” hond in huis zouden nemen. Maar we gingen ervoor! En daar hebben we nog altijd geen seconde spijt van! We zetten alles op alles om

haar pijnvrij en gelukkig te houden en dat lukt ons aardig.

Op aanraden van het BCG en dierenartsen geven we haar de juiste voeding en beweging, krijgt ze voedingssupplementen en nemen we haar mee voor hydrotherapie. We zien dat ze bij dit alles baat heeft en hierdoor pijnvrij is. Ook al loopt het “kostenplaatje” van Woezel soms op, we doen het gewoon! Het is ons zeker niet te veel. Ondertussen is Woezel 8 maanden definitief bij ons en hebben we met haar al heel wat avonturen meegemaakt. Afgelopen zomer ging ze met ons mee op roadtrip door Nederland met de mobilehome. Om haar niet te zeer te belasten zochten we een fietskar voor haar. En dat vindt ze geweldig! Ze geniet zichtbaar van onze fietstochten. En als zij geniet, genieten wij natuurlijk ook.

We kunnen haar niet meer wegdenken uit ons leven. Ze maakt ons leven zoveel mooier. Ondanks alles, zijn we heel gelukkig met haar en ik denk zij ook wel met ons.

Sam en Karen


 

Artikel: Ogen met Pootjes - S-Magazine - September / Oktober 2018

Artikel S-Magazine - Ogen met pootjes - Interview Kris Vangramberen met geleidehond Sella

Tekstversie artikel: Ogen met pootjes

Als twintiger kreeg Kris een verkeersongeval en sindsdien is hij zwaar slechtziend. Hij onderging vele operaties en behandelingen, maar het beste resultaat boekte hij tot nog toe met zijn blindengeleidehond. Na het ongeval zag Kris nog een beetje, maar ondanks de vele operaties ging zijn zicht door de jaren heen sterk achteruit. “Er is een groot verschil tussen mensen die blind zijn vanaf hun geboorte en mensen die blind of slechtziend worden op latere leeftijd. Ik kan me nog kleuren en vormen voorstellen, ook al zie ik alles de laatste jaren door een dikke mist. Maar met Sella erbij heb ik een paar goede ogen.Niet in mijn hoofd. Wel naast me, op pootjes.”

Sella is Kris zijn 3de blindengeleidehond en woont sinds een tweetal maanden bij hem. Zijn vorige hond, Gwenny, mocht eerder dit jaar met pensioen. “Blindengeleidehonden hebben een grote verantwoordelijkheid te dragen over de mobiliteit en veiligheid van hun baasje. Ouderdomskwaaltjes en mentale moeheid kunnen ze zich niet permitteren. Afscheid nemen van zo’n hond is wel erg ingrijpend. Hij is zoveel meer dan een huisdier of hulpje. Hij is je beste maatje waar je je leven mee deelt.”

Naar de supermarkt 
Slechts enkele rassen komen in aanmerking als blindengeleidehond. Pups doen een jaar ‘levenservaring’ op bij een pleeggezin en krijgen dan nog een extra jaar training in een gespecialiseerd centrum. Vervolgens gaat een blinde of slechtziende met zijn hond in opleiding en daarna wordt het duo nog enkele weken thuis begeleid. “Je hond leert de weg naar plaatsen waar je vaak komt. Zo brengt Sella me naar de supermarkt, de bank of de apotheker. Maar ik neem ook vaak de trein naar vrienden of concerten. Ze weet ondertussen perfect op welke bank ik wil zitten in het station.”

Leukste hulpmiddel
Regelmatig komt een ergotherapeut bij Kris langs om te helpen bij het aanleren van nieuwe handelingen of technieken. Een wandelroute met de hond, een recept om te koken, een nieuwe app op zijn smartphone. “Gelukkig zijn er heel wat middelen om blinden en slechtzienden een waardig leven te geven. Ik heb een programma op mijn computer dat mails of gescande documenten voorleest. En op mijn smartphone gebruik ik spraaktechnologie en een bluetooth toetsenbord waarop ik blind kan typen. Maar Sella is natuurlijk het leukste hulpmiddel. Geleidehonden zijn zeer prijzig, maar we moeten ze niet zelf betalen. De prijs varieert enorm, maar blinden en slechtzienden betalen slechts een symbolische euro. Sella werd opgeleid in één van de vele hondenscholen, die subsidies van de overheid ontvangen. Giften en acties, zoals de dopjesactie, dekken de rest van de kostprijs.”

In het Engels
Het ongeval heeft veel impact gehad op Kris. Ook als persoon. Daarom geeft hij in scholen lezingen over zijn ervaringen en doet hij vrijwilligerswerk. “Kinderen zijn dol op blindengeleidehonden. Sella is thuis een hond zoals alle andere, maar eens ze buitengaat in haar harnas, kan ze heel wat meer. Ik toon de kinderen hoe Sella op commando de deur, de lift of de oversteekknop aan verkeerslichten vindt. Hoe ze me rond obstakels en naar lege
zitplaatsen leidt. Ik vertel ook dat je een blindengeleidehond nooit mag aanraken, want dat leidt hem af van zijn werk. Zo’n hond is een perfect aanknopingspunt voor een praatje en veel mensen willen hem graag aaien of ertegen babbelen.
Daarom leiden heel wat hondenscholen blindengeleidehonden op in het Engels. Praat je Nederlands of Frans, dan weet de hond dat het geen commando is.”

Geen voetbal
Voor Kris is zijn hond een zegen. “Pas jaren na mijn ongeval liet ik me overhalen om een blindengeleidehond in huis te halen. Ik dacht dat het niets voor mij zou zijn … tot ik met mijn 1ste viervoeter op pad ging, wat een revelatie! Er zijn 100 000 dingen die ik niet meer kan,
maar wat ik wél kan, doe ik ook. En dat heb ik voor een groot stuk aan mijn hond te danken. Sella gaat overal mee naartoe, behalve naar het voetbal. Club Brugge is wat te overweldigend voor haar (lacht).