Artikel: Help van Diepenbeek "Doppenbeek" maken! - Gemeentebestuur Diepenbeek ondersteunt dopjesactie voor geleidehonden

In Diepenbeek gaan we plastic dopjes inza­melen. De plastic dopjes gaan naar verschil­lende plasticverwerkende bedrijven. Met de opbrengst hiervan kan het Belgisch Centrum voor Geleidehonden (BCG) te Tongeren hon­den opleiden die ze dan gratis kunnen schen­ken aan blinde of slechtziende personen. Het gemeentebestuur gaat 4 inzamelpunten voor de dopjes in­richten en wil hiermee een goed doel steunen en op die manier ook heel wat plastic uit het milieu ophalen en op een duurzame manier laten recycleren. 

Leo en Linda uit Diepenbeek zijn gewaardeerde en enthousiaste vrijwilligers bij het BCG:
"Achter elke blindengeleidehond gaat een hele organisatie en voorbereiding schuil. De opleiding van 1 blindengeleidehond kost ongeveer 25.000 euro, voor elke hond is er wel een tussenkomst van de Vlaamse overheid, maar dan moet er per hond nog voor zowat 12.000 euro geld ingezameld worden. En daar komt de opbrengst van de dopjesverkoop dan goed voor van pas. Per kilo ( = zowat 400 dopjes) die worden ingezameld, ontvangt het BCG een vergoeding. De ingezamelde dopjes worden door vrijwilligers van de vereni­ging 1 keer per week gesorteerd, want de dopjes moeten zo zuiver mogelijk bij de verwerker aangeleverd worden. Bij de recy­clagebedrijven worden de dopjes herwerkt tot nieuwe duurzame producten zoals plastieken banken of paaltjes. Je komt de dopjes nadien als het ware terug tegen in het straatbeeld.

 

Cover 'Teng' - tijdschrift uitgegeven door de gemeente Diepenbeek

Om 1 hond te kunnen financieren als áanvulling op de tussen­komst van de Vlaamse overheid zijn 44.000 kg dopjes nodig. Vo­rig jaar werd er 380.000 kilo dopjes ingezameld. Dat is veel, maar nog lang niet genoeg. Het is belangrijk dat we nog meer dopjes inzamelen want de wachtperiode voor een hulphond loopt op tot 3 jaar. 30 tot 40 personen kijken uit naar de komst van hun hulphond. Want laat het duidelijk zijn, voor hen maakt de aan­wezigheid van een blindengeleidehond een wereld van verschil. De hulphond is hun gids gedurende de ganse dag, hij vermijdt obstakels, zoekt een zebrapad, hij geeft een vrije zitplaats aan, hij gaat aan de kassa staan waar moet betaald worden... De blindengeleidehond draagt op die manier op een schitterende wijze bij tot de integratie van personen met een visuele beper­king in onze maatschappij en geeft hen de mogelijkheid om zich zelfstandiger, sneller, maar vooral veiliger te verplaatsen".

Zelf zijn Leo en Linda nu al voor de tweede keer pleeggezin voor een jonge puppy die tot blindengeleidehond zal opgeleid wor­den. "Als pleeggezin proberen we van onze puppy een evenwich­tig en sociaal huisdier te maken. We leren de pup dat er wat van hem verwacht wordt als we zijn blauwe jasje van blindengeleide­hond aandoen en nemen hem mee naar de meest uiteenlopend plaatsen: de markt, een evenement, een warenhuis, aan het sta­tion, allemaal plaatsen waar de pup na zijn opleiding de blinde of slechtziende persoon zal moeten gidsen. Wij stomen ze zo klaar voor de echte opleiding tot blindengeleidehond die ze op de leeftijd van 14 maanden krijgen van een professionele trainer. Die intense opleiding duurt dan nog eens een zestal maanden. Tijdens die eerste 14 maanden leren we hem elke dag een aantal commando's aan, bijvoorbeeld dat hij niet onmiddellijk naar elke bezoeker loopt als de bel gaat, maar wacht tot hij een teken krijgt dat hij dat mag. Zo leert hij later aan huis bij de blinde of slecht­ziende niet iedereen aan te klampen, hij moet zich volledig focus­sen op de persoon die hij begeleidt. Ook leren we hem bijvoorbeeld dat hij in de keuken alleen op zijn matje tegen de muur mag liggen, als hij later als hulphond in het midden van de keuken zou gaan liggen, is de kans groot dat de slechtziende waar hij gaat inwonen over hem zal vallen. 

Blonde labrador Jurre ligt op het gras met zijn puppyjasje aan.

Het doet natuurlijk wel pijn als we na zowat 22 maanden onze hond zien vertrekken naar zijn nieuwe thuis. Maar we beseffen dat onze pup dan aan een hele mooi opdracht begint, en voelen ons gelukkig dat we daar een stukje toe bijgedragen hebben. We heb­ben vooraf ook altijd reeds contact met de blinde of slechtziende persoon, en mogen ervaren hoe zij uitkijken naar de komst van hun grote redder op vier voeten.
Meestal stoppen blindengeleidehonden op 10 jaar met hun werk als hulphond, dan kunnen ze genieten van een welverdiend "pen­sioen", Ze kunnen dan eventueel wel terugkeren naar het puppy­gezin, dus hopen we stiekem binnen een aantal jaren onze eerste puppy Arko terug in bij ons in Diepenbeek te mogen verwelko­men. Als gewone gezinshond dan wel.

 

Als puppygezin zijn we overigens altijd goed begeleid door het BCG, de voeding voor onze hond en alle medische kosten worden volledig door hen vergoed. Buiten de aankoop van een paar speel­tjes kost het je dus eigenlijk niets, je moet er alleen tijd willen voor vrij maken. We hebben alleen maar positieve ervaringen ermee en hopen dit vrijwilligerswerk nog lang verder te kunnen doen. Tegen oktober van dit jaar zal onze huidige pup Jurre 14 maanden zijn en aan zijn opleiding met de professionele trainer beginnen. Dat is het begin van het afscheid nemen van Jurre, en tegelijkertijd kunnen we ons kandidaat stellen voor een nieuwe pup. Dat maakt het afscheid nemen van Jurre wat draaglijker voor ons, maar zeker ook voor onze kinderen en kleinkinderen.

In Diepenbeek zijn er vier openbare inzamelpunten waar je dopjes in de BCG-inzamelbox kan werpen :

- Sporthal Demerstrand
- Balie van het gemeentehuis
- De Poos in GC de Plak
- WZC de Visserij


 

Artikel " Quiny is echt mijn heldin" -  Foto's: Pure Smiles fotografie 

 

Quiny is echt mijn heldin

Mijn naam is Kristien, ik ben slechtziend en sinds de zomer van 2017 heb ik mijn eerste geleidehond Quiny, een blonde labrador. Omdat ik enkel een onderscheid kan maken tussen licht en donker, had ik het moeilijk om me zelfstandig te verplaatsen. Als er buiten niet voldoende licht was, had ik het moeilijk om me te oriënteren. Met Quiny is dit probleem van de baan. We voelen elkaar goed aan en zijn ondertussen erg goed op elkaar afgestemd. Ze begeleidt me en zorgt voor me. Ze is echt mijn heldin!

 

Foto Kristien zit gehurkt bij Quiny en aait haar.

 

Omdat Quiny mijn eerste geleidehond is, vond ik het altijd heel belangrijk dat het hele gezin hierbij betrokken was. Toch ben alleen ik diegene die haar eten geef en natuurlijk breng ik ook de meeste tijd met haar door. Ze gaat overal mee naartoe. We wandelen iedere dag zo’n 7 à 8 km. Soms gaan we naar de stad, soms iets dichter bij huis. Ik probeer ook elke dag een vrije wandeling in te plannen, zodat ze niet altijd hoeft te werken. En als het regent, nemen we de bus. Zelfs op het station kennen ze ons al. Dan vragen ze altijd of ik weer trappen kom oefenen. Voor Quiny zijn deze extra oefeningen niet echt nodig, maar ik blijf dit regelmatig doen, zodat ze het niet verleert. Ooit vroeg iemand me of ik haar aan het opleiden was. Dit mag dan niet zo zijn, maar we blijven wel van elkaar leren tijdens deze oefeningen en ik leer ook nog vaak nieuwe dingen over mezelf. (lacht)

Kristein heeft haar jas aan en buigt voorover om Quiny haar harnas aan te doen. Quiny zit en kijkt omhoog naar Kristien.

Tijdens de wandelingen zorgt Quiny ervoor dat dat ik nergens tegenloop of niet struikel over obstakels. Zelfs als er een plas water ligt, leidt ze me eromheen. In de winter let ze goed op voor gladde stukken, maar van het strooizout heeft ze zelf ook last aan haar pootjes. Dan merk ik dat ze een andere weg aan het zoeken is. En als ik me dan afvraag waarom, voel en hoor ik het kraken onder mijn voeten. Als het toch glad is, loopt Quiny met haar lichaam schuin tegen me aan. Dat is haar manier om te zeggen dat het glad is en ik moet oppassen. Wanneer ze merkt dat ik toch mijn evenwicht verlies, gaat ze dwars voor me staan om me overeind te houden. Zo ben ik al een aantal keer bijna gevallen. Gelukkig heeft Quiny me altijd opgevangen.

 


 

Artikel: Flashmagazine.be - Emilie Nys - www.intermedia.be

Interview: zo leidt BCG pups op tot geleidehond

Artikel: Vandaag, 24 april, is het de Internationale Dag van de Geleidehond. Miek van het Belgisch Centrum voor Geleidehonden (BCG) in Tongeren vertelt je alles wat je wilde weten over deze brave helpers.

DSC01251 696x572

 

Jullie centrum leidt puppy’s op tot blindengeleidehonden. Hoe gaat dat precies in zijn werk?

Blindengeleidehonden opleiden vraagt een bijzondere aanpak en de toekomstige geleidehonden worden zorgvuldig geselecteerd. De pups moeten een stabiel karakter hebben en worden grondig medisch gescreend. De puppy’s krijgen hun eerste lessen in een pleeggezin gedurende één jaar.Ze leren de jonge hond gehoorzaam te zijn, zich sociaal en goed te gedragen en nemen hem overal mee naartoe: op de bus, de trein, naar winkels of op restaurant. De pleeggezinnen zijn vrijwilligers en we begeleiden en helpen hen uiteraard bij deze belangrijke taak. Daarna komen de honden ‘in training’ op het centrum en zijn het de instructeurs die hen dagelijks meenemen naar plaatsen waar ze kunnen oefenen. Het trainen gebeurt in een reële omgeving: op straat of op plaatsen waar geleidehonden hun werk later moeten uitvoeren. In een eerste fase leert de hond op een correcte manier aan de leiband lopen en laten we hem wennen aan het harnas, de typische uitrusting van een blindengeleidehond. Want door het harnas en de beugel heeft de blinde persoon contact met het dier. De hond leert ook obstakels te ontwijken, stoepranden aan te geven en zoekopdrachten te vervullen zoals het aangeven van een zebrapad, een zitplaats of een bushalte. Dit duurt gemiddeld zes tot acht maanden. Als de hond getraind is, wijzen we hem toe aan een blinde of slechtziende persoon. De nieuwe baas en de hond moeten in het dagelijks leven een perfect team vormen, daarom laten we hen twee à drie intensieve vormingsweken (de class genoemd) volgen bij ons in Tongeren. Daarna volgt nog een opleiding van enkele weken in de thuis- en werkomgeving van de blinde of slechtziende persoon. Nadien volgen we regelmatig het verder functioneren van de geleidehond op.

DSC01055 683x1024

Wat is het moeilijkste in het opleiden van honden tot blindengeleidehonden?

Dit is moeilijk te zeggen. De ene hond heeft meer moeite met hoogteobstakels, de andere heeft eerder moeite met het aangeven van bijvoorbeeld een balie of een trap. Maar het allermoeilijkste is hetgeen dat ze geleerd hebben toepassen op locaties met veel afleidingen.

Is de opleiding voor elke hond hetzelfde? Of verschilt dit naargelang de noden van zijn toekomstig baasje?

De opleiding is voor alle honden in eerste instantie hetzelfde, maar het zou wel kunnen dat, eens er een match gemaakt is, er nog een aantal specifiekere punten extra aandacht krijgen.

Wat gebeurt er met de pups na hun ‘schooldag’?

De honden in training hebben na de effectieve trainingsmomenten tijd voor ontspanning. Ze wandelen en spelen. Aangezien de meeste van hen hier op het centrum verblijven hebben ze ook genoeg speelvriendjes.

Zijn er bepaalde criteria waaraan een pleeggezin moet voldoen?

Wij verwachten van onze pleeggezinnen dat ze de hond een goede voorbereiding geven op zijn taak als geleidehond. Er moet voldoende tijd besteed kunnen worden aan de opvoeding van de pup, want de pup mag niet meer dan drie uur per dag alleen zijn. Bovendien moet het pleeggezin bereid zijn om naar de maandelijkse puppydagen te komen in de omgeving van Tongeren. Verder moeten ze op een haalbare afstand van ons centrum wonen. Om in te staan voor de opvoeding en de verzorging van de pup is verantwoordelijkheidszin en een zekere vorm van discipline gewenst. Ervaring met de opvoeding van honden is niet noodzakelijk. Eigen honden, maximum twee, of andere huisdieren zijn geen probleem zolang ze sociaal aanvaardbaar gedrag vertonen.

Hoe bepalen jullie of een puppy geschikt is om een blindengeleidehond te worden?

We proberen gezonde en stabiele pups te selecteren en controleren ook de gezondheid van de ouders. Daarnaast checken we onder andere ook op erfelijke ziekten en doen we een controle van de gewrichten.

 

 

Vaak zien we dezelfde rassen terugkomen als geleidehond. Wat maakt van hen zo’n goede ‘werkkrachten’?

De rassen waar wij het meest mee werken, zijn Labradors en Golden Retrievers. Deze honden zijn over het algemeen vaak slim, ze hebben een aangenaam karakter, zijn goed te motiveren en hebben een echte werklust. Dat maakt ze heel geschikt als geleidehond.

Hoe bepalen jullie of een hond een match is met de blinde of slechtziende persoon?

Om dit te bepalen vergelijken we een aantal parameters van zowel de hond als de toekomstige partner. Wat kan de hond het best, wat doet hij het liefst, hoe verplaatst de persoon zich, hoe is zijn/haar daginvulling…Verder kijken we ook naar de karaktereigenschappen en de behoeftes. We laten de hond en de potentiële kandidaat ook met elkaar kennismaken.

Is een puppy klaar voor de rest van zijn leven om een hulpbehoevende te helpen, of moet hij soms op bijscholing komen?

Normaal gezien moet een gematchte hond geen bijscholing krijgen, maar in uitzonderlijke gevallen kan dit wel voorvallen.

Mogen de honden soms ook uit hun ‘rol’ stappen? Of moeten ze steeds alert blijven om zorg te dragen voor de slechtziende persoon?

De honden zijn aan het werk als ze hun harnas aanhebben. Zelfs al liggen ze in de trein aan de voeten van hun baasje, ook dan wordt er verwacht dat ze alert zijn. Op het moment dat hun harnas uit is, hoeft er dus niet gewerkt te worden. Dan is er ruimte voor spelen, knuffelen, luieren…

Welke invloed heeft een geleidehond op het leven van blinde of slechtziende personen?

Een geleidehond is geen wondermiddel, maar de hond geeft hen de mogelijkheid zich zelfstandiger, sneller, meer ontspannen, maar vooral veiliger te verplaatsen. Verder is voor veel geleidehondgebruikers ook het sociale aspect enorm belangrijk. Een geleidehond maakt hen in zekere zin aanspreekbaarder. En uiteraard is het ook gewoon hun beste vriend.

Wat is het mooiste dat je al hebt meegemaakt in je carrière? 

Tijdens de class, de opleidingsperiode met het nieuwe team, is er vaak zo’n moment waarop het duidelijk wordt dat de hond doorheeft dat hij vanaf dan bij de gebruiker hoort. Het lijkt alsof ze beseffen dat dat hun nieuwe maatje is en dat ze in zekere zin voor hem/haar moeten zorgen. Dat zijn voor mij kippenvelmomenten.

 

 


Artikel: Gazet van Antwerpen/Kempen, Za. 02 Mar. 2019, Pagina 21 - Ronny van den Ackerveken - Foto's: Mia Uydens 

“Ik mag me niet te hard aan een hond hechten”

 

natasjanatasja1

Natasja De Ridder (41) uit Rijkevorsel doet uitzonderlijk vrijwilligerswerk: ze bereidt blindengeleidehonden voor op hun opleiding. Momenteel is dat golden retriever Runa, haar tweede hond-in-training.

Natasja De Ridder is een hondenliefhebster. Een oproep van het Belgisch Centrum voor Geleidehonden (BCG) om pleeggezinnen te vinden, wekte haar interesse. “Ik werd uitgenodigd om een informatiesessie bij te wonen. Daarna volgde een huisbezoek en in juli 2017 kwam Ximbad, een labrador van vijf maanden oud, bij mij in huis.”

“Mijn takenpakket bestaat onder meer uit het zindelijk maken, de basiscommando’s aanleren en het dier leren gehoorzamen. Hij mag niet op de zetel of het bed springen. Daarnaast moet de hond gewend geraken aan de meest uiteenlopende situaties. Ik neem hem mee naar de markt, winkels en als ik op restaurant ga. Ook met het station en theater moeten ze vertrouwd worden. Zo leren ze omgaan met allerlei prikkels. Je mag de hond niet langer dan drie uur alleen laten. Het zijn allemaal dingen waar je op moet letten, die je niet hebt met een gezelschapshond”, vertelt Natasja.

Contact

Ximbad ging na elf maanden in Rijkevorsel terug naar het BCG voor zijn geleidewerktraining. “Het was moeilijk om mijn eerste hond af te staan. Je mag je er niet te hard aan hechten. Als de opleiding in het centrum is afgerond, wordt een ‘match’ gezocht met een blinde of slechtziende persoon. Hij of zij kan in overleg met het pleeggezin beslissen om contact te blijven houden. An De Beuf uit Kortrijk is het nieuwe baasje van Ximbad en we houden contact. Het geeft me voldoening dat ze dankzij de blindengeleidehond opnieuw overal naartoe kan. Ze stuurt me regelmatig foto’s door van haar met Ximbad. Binnenkort komt Ximbad enkele dagen hier logeren omdat An geselecteerd is voor de Special Olympics.”

“Er staan ongeveer 35 mensen op de wachtlijst voor een blindengeleidehond en de wachttijd bedraagt drie tot vier jaar”, legt Natasja uit. “Nieuwe pleeggezinnen zijn meer dan welkom. We doen het vrijwillig, maar een puppypakket en het eten wordt ter beschikking gesteld en dierenartskosten worden betaald door het BCG”, legt Natasja uit.

Vuurwerk

Intussen is Natasja met Runa haar tweede hond aan het opvoeden. “Bij Ximbad was het allemaal nog nieuw. Nu kan ik die ervaring gebruiken voor mijn volgende honden. Je weet wat je mag verwachten. Bij Ximbad heb ik vorig jaar in de aanloop naar carnaval en halfvasten carnavalsmuziek afgespeeld op mijn laptop. Dat doe ik dit jaar bij Runa ook. In de eindejaarsperiode laat ik vuurwerkgeluiden horen, zodat ze op oudejaarsavond niet schrikken. Ik heb de tv vaak opstaan. Zo kan Runa aan verschillende geluiden en programma’s wennen. Het is belangrijk dat het dier gemotiveerd blijft om zijn functie als geleidehond te vervullen. Als de hond om medische redenen of gedragsmatig niet goed bevonden wordt, dan kan het gebeuren dat de opleiding wordt stopgezet. Labradors en golden retrievers zijn de meest gebruikte rassen voor blindengeleidehonden”, zegt Natasja.

 


Artikel: Mail van de maand - Woef magazine - Februari 2019

 

Woef februari 2019 Woezel

 

Tekstversie artikel: Woef magazine - Woezel 

WOEZEL VOLGDE EEN OPLEIDING TOT GELEIDEHOND EN TOEN GEBEURDE ER IETS ONVERWACHTS….

 

Beste Woef-redactie,

Ik zou jullie graag het verhaal van Woezel willen vertellen. Woezel is een labradorteefje van 2 jaar en 4 maanden. Ze werd als puppy aangekocht door het Belgisch Centrum voor Geleidehonden (BCG) en kwam na 8 weken terecht bij haar pleeggezin.

Lut en André gaven Woezel een veilige en liefdevolle plek in hun gezin. Een jaar lang hebben zij er alles aan gedaan om van Woezel een evenwichtige en sociale hond te maken. En dat is hen zeker gelukt!

Als Lut en André er eens even tussenuit gingen, kwam Woezel naar ons. Mijn man en ik zijn tevens vrijwilligers voor het BCG en geregeld krijgen we de vraag om vakantie-opvang te voorzien voor één van de geleidehonden in opleiding.

Zo kwam Woezel voor het eerst bij ons terecht in augustus 2017. In die drie weken dat ze bij ons was, leerden we Woezel echt kennen. Een rustige, vriendelijke en gehoorzame hond. Een zaligheid om in huis te hebben. We namen haar zoveel mogelijk mee, naar de meest uiteenlopende plekken. Een bezoekje aan een warenhuis, een restaurant of een winkel,… overal werd ze toegelaten. Het voordeel van een geleidehond (in opleiding)!

Woezel keerde nog verschillende keren terug naar ons en we kregen dan ook de vraag van het BCG of we niet het “boardergezin” van haar wilden worden. Een boardergezin? Wat is dat? Ik leg het even uit…Na een jaar in een pleeggezin te hebben verbleven, komen de honden binnen op het centrum voor hun training. Als de instructeurs opmerken dat een hond zich niet zo makkelijk kan aanpassen aan het verblijf in het centrum, zoeken ze gezinnen in de buurt die de hond willen/kunnen opvangen.

De hond gaat ’s morgens naar het BCG en ’s avonds terug naar het boardergezin. En dit gedurende de ganse training. Gemiddeld zo’n 5 à 6 maanden.

Wij moesten niet lang nadenken toen ons deze vraag gesteld werd. Wij kenden Woezel ondertussen al en zij kende ons. Ook voor Lut en André was het een geruststelling dat ze bij ons terecht kon in een vertrouwde omgeving. Zij moesten helaas afscheid van haar nemen. Een emotioneel moment voor hen. Je hecht je namelijk heel snel aan deze honden en dan zie je hen natuurlijk niet graag vertrekken, ook al weet je dat dit ooit moet gebeuren als je je opgeeft als pleeggezin.

We spraken af dat we Lut en André regelmatig een update bezorgden over de training van Woezel.
Woezel startte haar training in november 2017. Ze had alle capaciteiten om een geweldige geleidehond te worden. Leergierig, fit en met een sterke will to please. Ook haar trainers waren ervan overtuigd dat Woezel het uitstekend zou doen. Maar enkele weken later begon Woezel mank te lopen. Een controle bij de dierenarts wees uit dat er in haar rechterelleboog een botfragment was losgekomen. Een operatie was onvermijdelijk, want dat losse fragment moest eruit. Begin dit jaar werd ze in Antwerpen geopereerd en begon haar lange revalidatie. Het was onzeker of Woezel haar opleiding nog kon verderzetten. Na haar operatie kreeg ze ook nog enkele inspuitingen in haar ellebooggewricht. De dierenartsen zagen op haar scan dat Woezel last had van artrose in de aangetaste elleboog. Dat was geen goed nieuws. Na overleg met de dierenartsen werd er dan ook beslist om Woezel uit het programma te halen.

Ze zou nooit een blindengeleidehond worden. Van een domper gesproken! Dit nieuws was een teleurstelling voor velen. Het BCG kon een geleidehond minder afgeven, een slechtziende of blinde moet nog langer wachten op zijn of haar maatje en een slecht gevoel voor Lut en André als pleeggezin. Want zij hadden zich tenslotte een jaar lang ingezet voor Woezel.

Wanneer een hond wordt afgekeurd, om welke reden dan ook, gaat men op zoek naar een

forever home. Om Woezel een nieuwe verhuis te sparen en om andere persoonlijke redenen, vroegen Lut en André of wij het zagen zitten om Woezel voor altijd in huis te nemen.

Mijn man en ik hebben er niet over moeten nadenken. We waren al zo gehecht geraakt aan Woezel en haar aanwezigheid. Goed wetende dat we eigenlijk een “zieke” hond in huis zouden nemen. Maar we gingen ervoor! En daar hebben we nog altijd geen seconde spijt van! We zetten alles op alles om

haar pijnvrij en gelukkig te houden en dat lukt ons aardig.

Op aanraden van het BCG en dierenartsen geven we haar de juiste voeding en beweging, krijgt ze voedingssupplementen en nemen we haar mee voor hydrotherapie. We zien dat ze bij dit alles baat heeft en hierdoor pijnvrij is. Ook al loopt het “kostenplaatje” van Woezel soms op, we doen het gewoon! Het is ons zeker niet te veel. Ondertussen is Woezel 8 maanden definitief bij ons en hebben we met haar al heel wat avonturen meegemaakt. Afgelopen zomer ging ze met ons mee op roadtrip door Nederland met de mobilehome. Om haar niet te zeer te belasten zochten we een fietskar voor haar. En dat vindt ze geweldig! Ze geniet zichtbaar van onze fietstochten. En als zij geniet, genieten wij natuurlijk ook.

We kunnen haar niet meer wegdenken uit ons leven. Ze maakt ons leven zoveel mooier. Ondanks alles, zijn we heel gelukkig met haar en ik denk zij ook wel met ons.

Sam en Karen


 

Artikel: Ogen met Pootjes - S-Magazine - September / Oktober 2018

Artikel S-Magazine - Ogen met pootjes - Interview Kris Vangramberen met geleidehond Sella

Tekstversie artikel: Ogen met pootjes

Als twintiger kreeg Kris een verkeersongeval en sindsdien is hij zwaar slechtziend. Hij onderging vele operaties en behandelingen, maar het beste resultaat boekte hij tot nog toe met zijn blindengeleidehond. Na het ongeval zag Kris nog een beetje, maar ondanks de vele operaties ging zijn zicht door de jaren heen sterk achteruit. “Er is een groot verschil tussen mensen die blind zijn vanaf hun geboorte en mensen die blind of slechtziend worden op latere leeftijd. Ik kan me nog kleuren en vormen voorstellen, ook al zie ik alles de laatste jaren door een dikke mist. Maar met Sella erbij heb ik een paar goede ogen.Niet in mijn hoofd. Wel naast me, op pootjes.”

Sella is Kris zijn 3de blindengeleidehond en woont sinds een tweetal maanden bij hem. Zijn vorige hond, Gwenny, mocht eerder dit jaar met pensioen. “Blindengeleidehonden hebben een grote verantwoordelijkheid te dragen over de mobiliteit en veiligheid van hun baasje. Ouderdomskwaaltjes en mentale moeheid kunnen ze zich niet permitteren. Afscheid nemen van zo’n hond is wel erg ingrijpend. Hij is zoveel meer dan een huisdier of hulpje. Hij is je beste maatje waar je je leven mee deelt.”

Naar de supermarkt 
Slechts enkele rassen komen in aanmerking als blindengeleidehond. Pups doen een jaar ‘levenservaring’ op bij een pleeggezin en krijgen dan nog een extra jaar training in een gespecialiseerd centrum. Vervolgens gaat een blinde of slechtziende met zijn hond in opleiding en daarna wordt het duo nog enkele weken thuis begeleid. “Je hond leert de weg naar plaatsen waar je vaak komt. Zo brengt Sella me naar de supermarkt, de bank of de apotheker. Maar ik neem ook vaak de trein naar vrienden of concerten. Ze weet ondertussen perfect op welke bank ik wil zitten in het station.”

Leukste hulpmiddel
Regelmatig komt een ergotherapeut bij Kris langs om te helpen bij het aanleren van nieuwe handelingen of technieken. Een wandelroute met de hond, een recept om te koken, een nieuwe app op zijn smartphone. “Gelukkig zijn er heel wat middelen om blinden en slechtzienden een waardig leven te geven. Ik heb een programma op mijn computer dat mails of gescande documenten voorleest. En op mijn smartphone gebruik ik spraaktechnologie en een bluetooth toetsenbord waarop ik blind kan typen. Maar Sella is natuurlijk het leukste hulpmiddel. Geleidehonden zijn zeer prijzig, maar we moeten ze niet zelf betalen. De prijs varieert enorm, maar blinden en slechtzienden betalen slechts een symbolische euro. Sella werd opgeleid in één van de vele hondenscholen, die subsidies van de overheid ontvangen. Giften en acties, zoals de dopjesactie, dekken de rest van de kostprijs.”

In het Engels
Het ongeval heeft veel impact gehad op Kris. Ook als persoon. Daarom geeft hij in scholen lezingen over zijn ervaringen en doet hij vrijwilligerswerk. “Kinderen zijn dol op blindengeleidehonden. Sella is thuis een hond zoals alle andere, maar eens ze buitengaat in haar harnas, kan ze heel wat meer. Ik toon de kinderen hoe Sella op commando de deur, de lift of de oversteekknop aan verkeerslichten vindt. Hoe ze me rond obstakels en naar lege
zitplaatsen leidt. Ik vertel ook dat je een blindengeleidehond nooit mag aanraken, want dat leidt hem af van zijn werk. Zo’n hond is een perfect aanknopingspunt voor een praatje en veel mensen willen hem graag aaien of ertegen babbelen.
Daarom leiden heel wat hondenscholen blindengeleidehonden op in het Engels. Praat je Nederlands of Frans, dan weet de hond dat het geen commando is.”

Geen voetbal
Voor Kris is zijn hond een zegen. “Pas jaren na mijn ongeval liet ik me overhalen om een blindengeleidehond in huis te halen. Ik dacht dat het niets voor mij zou zijn … tot ik met mijn 1ste viervoeter op pad ging, wat een revelatie! Er zijn 100 000 dingen die ik niet meer kan,
maar wat ik wél kan, doe ik ook. En dat heb ik voor een groot stuk aan mijn hond te danken. Sella gaat overal mee naartoe, behalve naar het voetbal. Club Brugge is wat te overweldigend voor haar (lacht).